شارل آدرین باربیه دومینار

باربییه دو مینار

شارل آدرین باربیه دومینار[1] (۱۸۲۶تا۱۹۰۸)، خاورشناس فرانسوی و متخصص زبان و ادبیات فارسی، عربی و ترکی.

خانواده‌اش مدت‌ها در خاورزمین مقیم بوده‌اند؛ پدربزرگ وی در استانبول داروساز تجربی بود. دومینار در هشتم فوریه ۱۸۲۶ در مسیردریایی قسطنطنیه به مارسی بر روی کشتی به دنیاآمد. وی با دریافت کمک هزینه تحصیلی به ادامه تحصیلاتش در دانشگاه  لوئی لوگرانپرداخت و توانست کرسی کارآموزی زبان‌های عربی، ترکی و فارسی را برای « جوانان زبان آموز» یعنی دیپلمات‌های آینده، به دست بگیرد. در1850دومینار به سمت رییس دفتردیپلماتی در اورشلیم منصوب شد، اما درسال بعد به دلیل ناخوشی مجبور به بازگشت به فرانسه شد و به کلژ دوفرانس وارد شد و تحت نظر ژول مول به تحصیل زبان و ادبیات فارسی پرداخت و از شاگردان برجسته او گردید. در سال ۱۸۵۲ وزارت خارجه فرانسه او را به سمت مترجم به کنسولگری اورشلیم مأمور کرد. وی در آنجا هم به فراگیری زبان‌های عربی و ترکی پرداخت. سال بعد او را همراه با هیاْت کنت دو گوبینو به ایران فرستادند؛ وی در مدت اقامت در تهران تحصیل زبان وادب فارسی را نزد یکی از علمای تهران دنبال کرد و در آن هم مبرز شد.

با درگذشت پروفسور دوبو، استاد زبان ترکی مدرسه زبان‌های زنده پاریس، در سال ۱۸۶۳ دومنار به جای او انتخاب شد. پس از درگذشت ژول مول، استاد کرسی زبان فارسی کلژ دوفرانس، در سال ۱۸۷۵ هیئت استادان باربیه دومنار را که از شاگردان برجسته وی بود، برای تدریس زبان و ادبیات فارسی برگزید. بادرگذشت ستانیس‌لاس گویار، استاد زبان و ادبیات عربی، در ۱۸۸۵ مجمع استادان انجمن آسیایی پاریس باربیه دومنار را به جای وی گمارد.

باربیه دومینار در سال ۱۸۷۸ به جای دو اسلان به عضویت فرهنگستان کتیبه‌ها و ادبیات انتخاب شد. باربیه دومنار مدت طولانی در انجمن آسیایی پاریس تدریس می‌کرد و با نشریه انجمن همکاری داشت. از سال ۱۸۸۲ به سمت نایب رئیس انجمن انتخاب شد و در ۱۸۹۲ به جای ارنست رنان به ریاست انجمن آسیایی پاریس رسید. وی در سال ۱۹۰۵ در کنگره جهانی خاورشناسان در الجزیره به عنوان نماینده دولت فرانسه شرکت کرد و بسیار مورد احترام خاورشناسان واقع گردید و سخنانرانی او ستایش و تحسین فراوانی برانگیخت.

باربیه دومنار دانشمندی پرکار و ادیبی فرزانه بود، و پشتکار شگفت را با شجاعت ادبی و بلاغتی کم‌نظیر همراه داشت. در تاْلیف و ترجمه و تدریس صاحب سلیقه‌ای ممتاز بود، ضمن آن که در مدیریت و تدریس نیز ماهر و سخنوری مبرز بود. با این همه فروتن بود و عاشق کلاس درس، و زندگی‌اش را وقف تعلیم و تربیت شاگردانش کرده بود. [2]

 

ازآثار وی می توان به ترجمه مروج الذهب مسعودی (چاپ 1861تا1878م), رساله المنقذ من الضلال محمدغزالی, المسالک والممالک ابن خرداذبه,  به زبان فرانسوی اشاره کرد.3

 


[1] : Charles Barbier de Meynard.

[2] : تلخیصی از: http://www.iranicaonline.org/articles/barbier-de-meynard

3. سحاب, ابوالقاسم, فرهنگ خاورشناسان,ص55و56.

/ 0 نظر / 51 بازدید